Αναρτήσεις

Kohës kur robëruan zogjtë – Baladë nga Roula Triandafilou / Shqipëroi: Vasil Çuklla

Εικόνα
Posted on September 14, 2016 https://atunispoetry.com/2016/09/14/kohes-kur-roberuan-zogjte-balade-nga-roula-triandafilou-shqiperoi-vasil-cuklla/



Baladë nga  Roula Triandafilou
Kohës kur robëruan zogjtë

Kohës, kur lumenj fjalëshumta
Kufijtë prekën, të detit
Dhe heshtuan
Kohës, kur vitet u fosilizuan
Aty ku ngrin edhe gjaku
Ku dielli pjek frymë dhe shtëpitë përdhese
Ku, lemëzuar, gjethedridhet dita
Dimrit të të bardhave statuja
Aty ku vet balta plumbon…
Rrethuar nga hije
U linda
Pëshpërimë ere, në mes kallamishtash
E vetmja pemë
Mes malesh të lartë ku trishti pikon
Qielli
Dy frymyme – ajër. Dy heshtje – shi
Në kohë të ngërthyra si të ishte dje
Dhe unë zog robinë
U linda…


Shqipëroi: Vasil Çuklla




Θέλω να ζήσω,Ρούλα Τριανταφύλλου

Σχήματα Σκιές

Σε στίχους κρύβομαι υφαίνοντας όνειρα
Τα ακαθόριστα τοίχου σχήματα
απ’ το χλομό της λάμπας φως
ταξίδια και αγάπες τα έκανα.
Έφυγαν τα καλοκαίρια κι απέμειναν χειμώνες
Τι κρίμα, που σε παραμύθια έζησα
Τι κρίμα, σε όνειρα να υπάρχω,
να αντέχω, να σου μιλώ
Στα όνειρα ακόμα σε περιμένω…

Ρούλα Τριανταφύλλου

Atrwork:Anna Ancher, Νεαρή κοπέλα μπροστά στο φως της λάμπας. 1887
Εικόνα
Εικόνα
ΙΣΚΙΟΙ
Στην σκέψη μου βαριά
Η όψη του θανάτου
Σύννεφα γκρίζα
Σκεπάζουν
Τον μικρό μου κόσμο
Με δακρυσμένα μάτια
Κοιτώ
Στους κήπους τα λουλούδια
Εκείνα ξέρουν την αλήθεια
Γιατί έχουν ρίζες
Τι κρίμα
Σε κόσμο ψεύτικο
Έζησα;..
Γύρω μου ίσκιοι
Φαντάσματα
Αλοίμονο
Μια κλωστή με κρατά
Περίτεχνη αράχνης υφασμένη

Ρούλα Τριανταφύλλου2/10/2015 







Εικόνα
ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΗΣ
ΡΟΥΛΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ «ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΘΡΕΨΑΜΕ»
( Διάνυσμα Εκδ. 2015)

Από τον Αντώνη Περδικούλη


Ο πόνος λαμπροφορεμένος διατρέχει ολόκληρο το σώμα της ποιητικής οικοδομής της Ρούλας Τριανταφύλλου ( Η ποιήτρια γεννήθηκε στην Αμαλιάδα Ηλείας).
Ο θάνατος λές και ασάλευτος βράχος ριζώνει πεισματικά στον ρέοντα Λόγο της και δυσκολεύεται να αποκολληθεί. Μέσα από πρόσωπα ανθρώπων και δίπλα σε χαώδεις γκρεμνούς τρέχει ασθμαίνοντας η ζωή που περνά. Ένας ανασασμός βαρύς,γέννημα της Μοίρας που έστειλε την Κλωθώ να της γράψει τα άγνωστα.... Πένθιμος ασπασμός στην γλυκιά μνήμη, μέσα στην πηχτή σιωπή που επιβάλλεται αστραπηφόρα.
Η Λέξη στην γραφή της Ρ.Τ. φέρει στεφάνι ακάνθινο και αιματώνει το χαρτί. Όπου κι αν την αγγίξεις σε πονά, σε ξεκουφαίνει από κραυγές!!..
« .κραυγή μαρμαρωμένη στη σιωπή …..και ο γαρμπής αμείλικτος…..το τοπίο νεκρή φύση..»
Της ψυχής το σακί γεμάτο και βαρύ, προδρομίζει …